Makalenin temel iddiası şudur: Ahilik ekonomiyi yalın iktisadî faaliyet olarak değil, iş başında talim-terbiye modeli olarak örgütlemiştir. Bu modelde atölye, modern fakültenin üretim içindeki muadilidir; usta yalnız üretici değil, müderris, mentor, kalite denetçisi ve icazet makamıdır; yamak, çırak, kalfa ve usta mertebeleri ise modern önlisans, lisans, yüksek lisans ve doktora basamaklarıyla işlevsel olarak mukayese edilebilecek meslekî-ahlakî ilerleme seviyeleridir. Ancak bu mukayese birebir eşitlik değil, toplumsal rol ve işlev mukayesesidir.