Son on yılda Türkiye’nin dış politikasında yaşanan dönüşüm, Soğuk Savaş sonrası dönemin edilgen ve kriz odaklı yaklaşımından sıyrılarak “askeri güç projeksiyonu, savunma sanayii diplomasisi, ekonomik entegrations ve tarihsel-kültürel bağların sentezine” dayanan bir doktrine evrilmiştir.