Bu topraklarda bir ve beraber yaşamak iradesi, yapay bir toplumsal sözleşmenin değil, kökleri Selçuklu’dan Osmanlı’ya uzanan, ilahi kelamın harcıyla yoğrulmuş kadim bir medeniyet tecrübesinin ve sarsılmaz bir toplumsal hazırbulunuşluğun doğal bir sonucudur.

Washington ve Tahran arasında imzalanan Islamabad Mutabakat Zaptı, Ortadoğu’da topyekûn savaşı resmiyette bitiren kritik bir dönüm noktasıdır. Dini Lider Ali Hamaney’in suikastıyla başlayan, Hürmüz Boğazı’nın tıkanmasıyla küresel krize dönüşen bu süreç, tarafları maksimalist taleplerden taviz vermeye zorlamıştır. Ancak bu mutabakat bölgeye huzur getirmekten uzaktır. Aksine jeopolitik fay hatlarını yeniden şekillendiren yeni bir soğuk savaş dönemini başlatmıştır.

Soğuk Savaş’ın ardından şekillenen dünya düzeni, belirli kurallara ve öngörülebilir ittifaklara dayanıyordu. Bugün ise o düzen çökmüş, yerine çok daha karmaşık, akışkan ve tehlikeli bir tablo geçmiştir. 28 Şubat 2026’da ABD ile İsrail’in İran’a karşı başlattığı ve yaklaşık kırk gün boyunca yüksek tempoda süren hava harekâtı, bu tablonun en çarpıcı göstergesidir. Kalıcı bir ateşkes henüz sağlanamamış olan bu savaş, teorik tartışmaların çok ötesinde, savaşın nasıl yapıldığını kökten değiştiren bir kırılma noktasını temsil etmektedir.